Znajdź, napraw i zostaw w spokoju.

/ A.T. STILL /

Osteopathy

Medycyna osteopatyczna nie jest tak podzielona w swoim podejściu terapeutycznym, ale podobnie jak w przypadku szkół chiropraktycznych, zależnie od szkoły, uczy lekko różniących się technik. Krótki opis osteopatii z 1919 roku w ponadczasowy sposób oddaje jej istotę:

Osteopatia jest wiedzą struktury, stosunku i funkcji każdej z części ludzkiego ciała, zastosowaną do nastawienia lub korekcji tego, co zaburza harmonijne działanie całości.

/ G.V. Webster, D.O. /
metody-osteopatia

Osteopatia jest szeroko rozwiniętą, holistyczną formą medycyny manualnej, co odzwierciedla mnogość technik osteopatycznych – od nerwowo-mięśniowo-szkieletowych, przez techniki trzewne do technik czaszkowych. Istota osteopatii nie leży jednak w mechanistycznym aplikowaniu zaawansowanych technik lecz na znalezieniu i usunięciu przyczyny objawów, czyli dysfunkcji pierwotnej. Podstawowym przesłaniem w diagnozie jest znalezienie regionu największego unieruchomienia (stawowego, tkankowego lub płynowego) a leczenie polega na przywróceniu ruchu, który jest ekspresją zdrowia i życia. Podstawowym narzędziem pracy osteopaty, zarówno diagnostycznym jak i terapeutycznym, są ręce. Dzięki kinestycznemu połączeniu z tkankami pacjenta osteopata diagnozuje dysfunkcje tkanek, a później stosuje manualne, korekcyjne techniki zabiegowe.

 

Ze względu na sposób wykonania techniki osteopatyczne można podzielić na techniki bezpośrednie(przeciwko oporowi tkankowemu, a zatem przeciwko kierunkowi dysfunkcji) oraz niebezpośrednie czyli funkcjonalne (w kierunku przeciwnym do oporu, czyli zgodne z kierunkiem dysfunkcji).

 

Bezpośrednie usuwanie bariery tkankowej wymaga impulsu kinestetycznego (pchnięcie manipulacyjne), natomiast w technikach funkcjonalnych przykłada sie początkowy nacisk i czeka na odpowiedź tkankową. Następnie podąża się za tkanką zazwyczaj w kierunku przeciwnym do bariery tkankowej. techniki funkcjonalne wymagają przyłożenia mniejszych sił fizycznych niż bezpośrednie.

 

W okresie ostrym techniki niebezpośrednie są logicznym wyborem klinicznym, a techniki bezpośrednie mogą być stosowane na tkankach bardziej odległych. w przypadku poważnego upośledzenia gry stawowej bądź mobilności tkanki i braku przeciwskazań, techniki bezpośrednie mogą być bardziej efektywne czasowo.

 

Jak widać osteopatia jest szeroko rozwiniętym systemem diagnozowania i leczenia manualnego, który w swoim podejściu konsultuje i leczy człowieka jako psychofizyczną całość. Więcej informacji o osteopatii mogą państwo znaleźć na stronach:  www.osteopatia.pl oraz www.osteodoc.com

Terapia czaszkowo-krzyżowa

..wewnętrzne siły pacjenta są potężniejsze niż każda ślepa siła, która może być doprowadzona z zewnątrz.

/ William Garner Sutherland, D.O. /
450x450-metody-osteopatia2

Terapia czaszkowo-krzyżowa (TCK) jest delikatną i nieinwazyjną formą terapii manualnej, która może poprawiać naturalne możliwości samoregulacji i gojenia się ustroju. TCK może rownież zapewniać objawową ulgę w szerokiej gamie dysfunkcji i problemów bólowych.

Rozwój technik czaszkowych zawdzięczamy W. G. Sutherlandowi, który był uczniem założyciela pierwszej szkoły osteopatii A. T. Stilla. Odważne prace Dr Sutherlanda, w latach trzydziestych XX wieku, nad badaniem ruchomości czaszki legły u podstaw osteopatii czaszkowej. Po długich badaniach na Uniwersytecie Stanowym w Michigan między 1975 a 1983 rokiem, amerykański lekarz osteopatyczny J. E. Upledger rozwinął metodę Sutherlanda i udostepnił ją szerszej rzeszy terapeutów nie będących lekarzami.

W uproszczonym zarysie, metoda ta opiera się na manualnej ocenie poprawności funkcjonowania półzamkniętego systemu hydraulicznego składajacego się z opon mózgowych i rdzeniowych wraz z pulsacyjnie krążącym płynem mózgowo-rdzeniowym (PMR).

Na mechanizm rytmu czaszkowo-krzyżowego składa się pięć elementów:

1. Wewnętrzna ruchliwość (motylność) mózgowia i rdzenia kręgowego – mózg i w mniejszym stopniu rdzeń kręgowy rytmicznie się “rozszerza” i “skurcza”; podczas tego procesu wewnętrzne komory i zewnętrzne zbiorniki również zmieniają kształt.

2. Rytmiczne krążenie płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) – gdy mózgowie rytmicznie zmienia kształt, PMR otaczający mózg, rdzeń kręgowy i wypełniający komory mózgowe pulsacyjnie krąży. To pulsacyjne krążenie może być zaobserwowane, a zmiana ciśnienia PMR zmierzona podczas punkcji lędźwiowej.

3. Dynamicznie zmieniające sie napięcia twardej opony mózgowej – opony mózgowe otaczają mózg i rdzeń kręgowy, a zarazem tworzą przestrzeń w której krąży PMR. Opona twarda jest najbardziej zewnętrzna i najmocniejsza, która wewnątrz czaszki stworzyła specyficzną architekturę składającą sie z trzech półksiężycy. Jeden biegnie z tyłu do przodu i jest nazwany sierpem mózgu, który dzieli mózg na dwie półkule. Pozostałe dwa księżyce są położone po obydwu stronach sierpu mózgu i łączą sie w jego tylnej-dolnej części przyczepu tworząc tzw. Oś Sutherlanda; te dwa płatki zostały nazwane namiotem móżdżku gdyż swoim przebiegiem (od tyłu do przodu i z góry na dół) przypominają namiot. Pozostała część opony twardej, nazwana sierpem móżdżku, biegnie w kierunku otworu wielkiego mocno się wokół niego przyczepiając. Ta specyficzna architektura tworzy system wzajemnych napięć oponowych; gdy wzrośnie napięcie jednego z elementów opony twardej to spowoduje to przeniesienie napięcia na inne elementy tego systemu. Wewnętrzna ruchliwość mózgowia wraz z pulsacyjnym krążeniem PMR przekłada sie na system oponowy powodując napinanie jego składowych.